acı hayat

kalabalık bir belediye otobüsündesinizdir.yolculuk gayet keyifli devam eder.orta taraftaki kitlenin aşağı inmesi sonucu kıvrak bir hareketle rakiplerinizin önüne geçip cama yaslanırım yıaaa diye orta bölgeye geçersiniz..biraz önce ortamın maskotu olmuş herkeze gülücükler saçan annesinin kucağında ki bebek birden sizi görünce ağlamaya başlar

hayattaki yerinizi vizyon ve misyonunuzu 5 saniyede sorgularsınız.hemen ilk durakta inip hıçkıra hıçkıra ağlamak istersiniz.artık nasıl bir negatiflik nasıl bir karamsarlık çökmüşse üzerinize herkeze mutluluk dağıtan bebek acı hayattaki nermin gibi ağlamaya başlar..

  hani bir yağmur yağar da bazen

  hani gök gürler ya arkasından

  hani şimşekler çakar ya peşinden

  işte öyle birşey...:(